Bij wijze van dank u, Ik neem ze geregeld te varen naar het eiland Man de dag na de lancering. Helaas kan ik geen controle over het weer en we bevonden ons met zeer weinig wind en tegen het einde van de middag waren we windstilte. De haven waren we op weg naar het eiland Man heeft een ingang die alleen geopend tussen bepaalde uren rond hoog water. Met het gebrek aan wind was het duidelijk dat we waren niet van plan om het te maken in de tijd voordat de poort dicht, zelfs als de wind opgepakt. We hadden nog een goede tijd, met veel lacht, so we decided to head back home.

Met de wind als gevolg van snel oppikken, we decided it was the time for something to eat – vertind curry. I’m sure tinned curry would taste horrible at home, maar ergens op een boot zo'n beetje alles wat hot is en smaakt heerlijk vullen. Dan zeker genoeg, Halverwege tegoed te doen aan Chicken Tikka Masala de wind opgepikt, die enerzijds bedoeld op de helmstok en de andere hand op de vork – time for the auto pilot.

De voorspelling was voor een “af en toe windkracht 6 ". Ik weet niet zeker welke pagina aan het lezen was de weerman uit, maar al snel werd consequent is het blazen van een kracht 7 en een korte tijd na dat we hadden windstoten op 55 knopen. Ik heb alleen grotere boten zeilden in de wind als deze, dus mijn hart pompte een beetje snel. Ze is misschien geen Class40 maar voor een kleine boot, ‘Boefje’ was nogal samengesteld. And apart from a good drenching, I enjoyed it.

Ik zal gewoon af door het geven van een enorme klopje op de rug naar Richard. Het was pas zijn tweede zeil en hoewel het was zo ruw als de hel en 's nachts, blijft hij graag gaan weer zeilen (ondanks het feit dat in het gezicht geraakt door een vliegende grillpan!). Nice one Richard.

Sante, Julian

Al was het verleidelijk om te overwinteren overwinteren, Ik ben eigenlijk erg druk geweest. Bezig doet wat? Je kunt je afvragen. Nou heel veel van het hoofd krabben vooral. Niets te maken met griezelige's crawly voeg ik misschien, but trying to decide what to do next about my dream to sail solo across the Atlantic.

Het was een echte worsteling als ik eerlijk ben. Het is wizzing door mijn gedachten voortdurend, dag en nacht. Ik vond mezelf dat ik zo in beslag genomen door het hele ding dat ik niet kon concentreren op iets anders. Een paar weken geleden was ik naar huis reed van het werk, terwijl die hard nadenken over mijn zeilen campagne. Beschamend, Ik zat in mijn auto bij de stoplichten, met een tiental auto's achter me klinkende hun horens, want ik had niets gemerkt van de lichten op groen. Mijn multitasking vaardigheden lijken elkaar iets ontbreekt. It’s just as well I settled on a plan otherwise it wouldn’t have been long before I left for work without trousers or something.

So in the end I put aside the months of cogitating, herkauwen en delibereren en besloten op de weg naar voren door wat voelde goed – de vertrouwde buikgevoel. Dus dat zei, Ik ben aangekondigd mijn wens om te concurreren in de ‘Artemis Transat‘ in 2012. Dit is een single handed trans-Atlantische zeilrace van Plymouth Engeland, naar Boston, USA. Het plan is om een programma van de opleiding doen en zo veel wedstrijden die ik als ik kan passen in de voorbereiding van de Artemis Transat. Dit zal voldoen aan mijn concurrerende karakter en mijn droom van een solo zeilen over de Atlantische Oceaan op hetzelfde moment. Also I think my options of what to do next will have wider scope.

Ik moet nog een sponsor voor dit alles tot een realiteit en nu al een tijdje ben ik druk geweest samenstellen en verspreiden van mijn voorstel van sponsoring worden. Ik heb niets te melden op dit front alleen nog maar zodra ik een solide aankondiging te maken, I shall be sure to let you know.

Beste wensen, Julian

PS: Ik heb gesleept schoppend en schreeuwend in de 21e eeuw met een Facebook en Twitter pagina. Voel je vrij om join up en volg mijn gemopper op deze websites, it would be great to see you there.

[Weergeven als diavoorstelling]

[Bekijk met PicLens]

Steve woont een goede 6 uur van mij dus als ik zou gaan moest ik nu gaan. Mijn baas op het werk was briljant en kon ik de rest van de week opstijgen onmiddellijk. So I quickly dashed home to pick up my things and before I knew it I was on my way to the south coast.

Ik kwam bij het huis van Steve's na een lange rit door enkele vervelende weer. Ik was echt moe en begin af te vragen of ik zou gaan worden staat om wakker te blijven veel langer. Een korte tijd later waren we bij de jachthaven, maar met meer dan 40 knopen wind was het heel moeilijk zijn om het ponton te verlaten zonder beschadiging van de boot. Dus we wachten tot morgen voordat u probeert te verlaten. I must admit I was glad about that decision because I was so tired from the long drive that there was a good chance of me sleeping through the entire sail across the channel and missing everything.

De volgende ochtend vroeg echter, we waren onder weg. Zodra we verlaten de beschutting het land de wind opgepikt te dwingen 8 en het bleef zoals dat voor de 120 mijl over het Kanaal. Nu heb ik het voorrecht gehad genoeg te hebben gevaren met Steve aan boord ‘Toe in the Water’ voor en dat was indrukwekkend. Maar in windkracht winden deze Open 60 werkelijk komt in haar eigen. Ik moet zeggen dat ik niet zou hebben deze ervaring voor de wereld gemist. Het was net als jij zien in video-opnamen van de Vendee Globe met de ruwe zee, spray cascading over de dekken en suizen langs op meer dan 20 knopen. Ik besef dat Steve heeft een veel slechtere omstandigheden dan deze zien – of “beter” voorwaarden afhankelijk van hoe je dingen bekijken – en ik weet zeker dat hij niet geven ze een tweede gedachte, maar dit was een goede spannende dingen voor mij. De golven waren ongeveer de grootste die ik heb gezien, maar ik was verbaasd hoe ‘Toe in the Water’ leek te vinden voor de hobbels. Oke, het zou kunnen zijn een ander verhaal hadden we al zeilen in de wind, maar de hele ervaring was briljant. Na een korte tijd was ik willen voor nog grotere waves but it was all over too quickly as we arrived in France later that afternoon.

De volgende dag echter, er nog genoeg te doen. Ik heb de tweede dag helpen Steve te bereiden ‘Toe in the Water’ zodat ze konden worden opgeheven uit het water. Ik heb eigenlijk helemaal genoten van deze, Het was een heel goede manier om de boot weten. Zoals Steve's Open 60 zou blijven in de werf voor een tijdje we ingepakt en nam de nachtboot terug naar het Verenigd Koninkrijk. Na een korte stop bij Steve en Kim voor hapje te eten en een aantal zeer welkom broodjes voor de rit naar huis (bedankt Kim!), I was on my way home after an excellent couple of days.

Om het laatste nieuws over Steve White kunt u een bezoek zijn website op whiteoceanracing.com

PS: Mijn camera kreeg een echte drenken en brak, vandaar de vlokkig foto's van mijn camera telefoon!

We hebben elkaar ontmoet op de jachthaven op zo'n middag. Steve en ik liep naar de boot te krijgen haar opgericht, terwijl mijn vrouw, Fiona en dochter Megan ging met Kim om een hapje te eten. Er is een eerlijke beetje te doen om ‘Toe in the Water‘ klaar om te zeilen, but it gave me a chance to have a good look around.  It was the first time I’ve seen an Open60 in the flesh and she didn’t disappoint.  She’s a beautiful boat and looks fast even when she’s stood still.

Snel genoeg waren we klaar om gegoten uitgeschakeld. Wij gleed de lijnen en werden op onze manier. Zodra we in helder water getakeld we het grootzeill en de gennaker en we zijn weg. Ik heb nog nooit zoiets gezien, the boat just took off.  I looked over the stern and it was like the parting of the red sea.

Nu op dit moment kreeg ik te horen hadden we bod. Je zou denken dat ik zou realiseren we hadden bod, dus ik klinkt misschien een beetje dom als ik zeg dat ik niet had gerealiseerd dat op alle. Tuurlijk genoeg de boot was hakken rechts over en zij zien eruit als een ontzettend lange weg naar de lage kant, maar ik denk dat onwetendheid is zaligheid. Maar I 60 vóór en dus ik dacht dat het normaal is, naast, Steve keek rustig genoeg, dus ik was blij. Steve gevuld de ballasttanks en ‘Toe in the Water‘ was skimming across the water like a dream.

Ik nam toen het roer een tijdje. Ik moet toegeven dat ik niet al te goed doen op het eerste kan ik gewoon niet de juiste balans gevonden. Ik ging uit varen te hoog om een te lage, over powering the sails then almost stalling then back to over powering again.  Steve did say the tolerances worked within very small margins which is why I might be struggling.  However on the way back I did get the hang of it..

Het was de meest geweldige middag de zeilen voor mij. Het was zo'n prachtige voorrecht en ik ben zo dankbaar dat Steve en Kim voor de fantastische gelegenheid. Ik kan niet eindigen zonder vermelding van de man zelf. Steve White is bescheiden met niet eens een vleugje van het ego. Maar dan heeft hij niets te bewijzen, zijn resultaten spreken voor zich. Steve en zijn vrouw, Kim, zijn er in geslaagd een sterling offshore racing carrière afgesloten, tot dusver, in een 8e plaats van de 30 concurrenten in de afgelopen Vendee Globe. Ik twijfel er niet aan dat Steve zal nog beter in de volgende Vendee Globe in 2012. Dus Steve, Kim a big thank you from us for a fantastic experience.

Als u meer wilt weten over Steve White en volg zijn ras campagne kunt u terecht op de whiteoceanracing.com website.

Er was genoeg wind voor een keer, ergens tussen 15 aan 20 knopen en de golven waren net groot genoeg voor mij om mooie en nat. Ik heb mijn eerste dousing zoals ik begon te denken dat het tijd was ik droeg mijn oilies – I didn’t bother after that as there wasn’t much point.

Ik kreeg ook een bezoek van een reddingsboot te passeren. Ze kwamen langs kant en zei hallo voordat verdwijnen uitgeschakeld in de verte. Ik heb een tijdje afvragen waarom ze maakten er weg naar mij, but I guess I must have looked like I knew what I was doing because they didn’t stick around for long.

Ik had een beetje een probleem met mijn helmstok piloot wel. Zeilen dicht getrokken alles werkte prima, maar als de wind gesteund en ik was het zeilen op een balk bereiken, Ragamuffin wanted to turn into the wind and the pilot just couldn’t cope.  I tried every trick I know to lose the weather helm but I just couldn’t balance the boat at all.  I really need to get this sorted because it means I can’t leave the pilot to steer while I take a snooze or put the kettle on.  It seems mad to let the boat go the wrong way whilst I perform my galley duties.

Ik zei aan het begin dat ik blij was met de gang van zaken waren op de dag. Nou dat is inderdaad tot een punt, maar in de achterkant van mijn hoofd voor de hele dag was ik bezorgd over hoe ik het zou aankunnen als het om parkeren de boot in de jachthaven. Mijn handicap heeft zeker meer van een effect als het gaat om een sprong over guardrails – Ik ben het niet doen springen. Tuurlijk genoeg maakte ik een echte puinhoop van. Ik vond het onmogelijk om schooiertje tot het ponton en springen in de tijd. Voordat ik het kon laten ze had afgedreven een paar goede voeten weer weg. Ik had er de hele nacht was het niet voor een mooi paar die zag was ik met moeite en pakte mijn lijnen. Ik weet niet zeker wat te doen over dit, maar ik zou liever zelf voldoende en niet vertrouwen op de mogelijkheid van iemand die op het ponton. Anyway, I’ve no doubt I will think of something.

Dat zei, it was still an excellent day and I loved it.  I can really feel my confidence growing and i’m now especially looking forward to the next time out at sea.

Sante, Julian

[pro player]http:/ / www.youtube.com / watch?v = fHOtGjH3K1U[/ Pro-speler]

]]> http://julianmegson.com/blog/nl/2009/07/22/my-first-single-handed-sail/feed/ 0 http://julianmegson.com/blog/nl/2009/06/13/azores-to-portsmouth-back-home/ http://julianmegson.com/blog/nl/2009/06/13/azores-to-portsmouth-back-home/#comments Sat, 13 Juni 2009 13:21:32 +0000 Julian http://julianmegson.com/blog/?p=393-nl Het is al bijna een week sinds we, aan boord van Spirit of Isis, geland op Portsmouth. Met een volle week om terug op het werk ook achter me, Ik denk dat het hoog tijd is om na te denken over mijn 8 days at sea in the Atlantic Ocean.

Leaving Horta - Foto door Peter Harries

Wij gegoten uit Horta op vrijdag middag na een paar dagen van de site zien en binding met mijn collega-zeilers. Er waren 11 crew aboard Spirit of Isis.  It was kind of weird because someone suddenly made the decision to go and moments later we were on our way.

De eerste dag werd besteed aan boord relaxen en genieten van het gevoel van het begin van een groot avontuur voor uiteindelijk vestigen in de ‘bekijken’ routine van 3 uur op, 6 uur uit. Zodra de aandachtslijst Rota begonnen, die mensen niet op Watch verdwenen met hun stapelbedden. Ik herinner me dat de opmerking “waarom zou iemand wilt slapen?”.  I would be eating my words later that week.

We zeilden in de wind de hele weg en dus hakken ver over en sloeg in golven. Dit was spannend, maar zeilen gemaakt om rond de boot testen, maar ook heel leuk. Herinnerde ik me het controleren van de handvatten benedendeks voorafgaand aan zich af te werpen en te denken dat belangrijke manoeuvres om de whisky kabinet (grapje) zou geen probleem moeten zijn. Hoe verkeerd was ik?De grijper handvatten kan net zo goed een mijl uit elkaar. Ik ben gebruikt om kleine bootjes waar alles bij de hand. I often laughed out loud at how simple things were taking so much effort.

Splashdown in the Atlantic - Photo by Peter Harries

De volgende dag was gewoon verschrikkelijk. I've had zee ziekte vóór, maar ik kan werken meestal door en herstellen na een kwestie van uren. Deze dag was echter een heleboel verschillende, Ik voelde me vreselijk en was zo ziek als een hond. In feite werd zo slecht dat ik bedelen voor iemand me te vermoorden – death feeling like the preferred option.  Somehow I managed to work through most of my time on Watch but even being above deck didn’t fix it.

De volgende dag voelde ik me een stuk beter en was in staat normaal te functioneren. But I must admit the events of the day before were never far from mind.  The fear of the seasickness recurring kind of dominated for a while but the longer I continued the more confident I got of being over it.

Tijdens elke horloge Ik heb een uur lang aan het roer. Dit was meestal gepaard met een grote glimlach van oor tot oor. I loved it want ik was in de controle en het heeft ook de beste weergave van de boot. Ik heb nog nooit op een dergelijke een grote jacht (65 voet) om zo te kijken naar de horizon te verdwijnen onder de boeg, gevolgd door de cascade van water als de boeg van het schip stortte neer in de golven was gewoon de beste. Soms zou ik mijn weg naar de boeg, (afgekapt op natuurlijk) and peer over the edge to get a good view of bow pounding through the waves.

Julian at the helm

Het is duidelijk uit mijn handicap dat ik minder stabiel op mijn voeten dan de meeste andere mensen maar ik denk dat ik vrij goed. Als het een strijd om te blijven rechtop dan ben ik bereid om gegoten gereserveerd alle waardigheid en het gebruik ‘alle fours’ om ervoor te zorgen dat ik stabiel en veilig. Na venturing rond het dek, Ik kon zien van de look van de vrijstelling voor sommige volkeren gezichten toen ik maakte het terug naar de cockpit levend!  I was half tempted to fake a wobble now and again for fun but I thought that would be a bit mean.  Plus knowing my luck I would end up facilitating a man over board procedure which would have served me right I guess.

Ongeveer halverwege de week de wind afgezwakt en de zon kwam er wat betekende vooruitgang is traag. Maar dat deed er niet toe deze dag want het was mooi. De zee veranderde kleur van grijs naar koninklijke blauw. Iedereen was op het dek voor een veranderin. Het hoogtepunt van die dag ongetwijfeld voor mij was het zien van dolfijnen en vervolgens waarneming een walvis…oh, and the only shower of the week.

Sunset in the Atlantic - Photo by Peter Harris

De volgende dag alles weer normaal. De wind opgepakt en werd op de neus. Vooruitgang was goed en we waren het verlaten van de andere boten achter in ons wakker. Je zou denken dat die op zee het zicht zou dezelfde blijven. Niet zo, het uitzicht op zee is steeds veranderende en divers. Een ding dat me opviel is dat de sfeer van de zee, the weather and colours can change hourly.  God’s palette is quite something.

Ik kan niet doorgaan zonder vermelding van een van onze verstekeling, Percy. Percy is een duif die besloten om liften een lift. Hij was een gezellig klein ventje en was een grote fan van mijn ontbijtgranen bars. Hij stak rond voor een paar dagen voordat uiteindelijk wordt geblazen off dek!  After many failed attempts to get back on the boat he eventually gave up and carried on his way.  I quite missed him when he went away.

"Percy" de race duif hitching een lift - Foto door Peter Harries

Het begin van het einde van de reis was toen we onder leiding oosten naar het Engels Kanaal. Dit is wanneer de omstandigheden heb echt spannend. Ik ga niet voor het schatten van de grootte van de golven, maar ongeveer een op elke 10 was een echte schoonheid. permanent aan het roer was een echte uitdaging. When a big wave came it looked like we were heading into orbit as the bow was lifted high out of the water.  I tried to bare away to ease the slamming but it seemed to make little difference.  I felt sorry for the poor souls down below trying to get some sleep.

Op arrivnig in Portsmouth de stemming was dat voor de meeste opwinding. Ik wist niet zeker hoe ik zou voelen. Ik was op zoek naar mijn familie te zien, maar ik wilde ook niet dat het voorbij te zijn. Zoals we vastgebonden op de steiger en zoals iedereen was er gevierd met familie kwam ik opeens heel verdrietig. Ik had zelfs een kleine traan in mijn oog. Zelfs nu ik weet niet wat dit veroorzaakt. Het kan zijn dat deels mijn vrouw en dochter waren daar niet om Ontmoet me (Het was 3AM en ik had ze een paar uur eerder en vertelde hen niet te komen als ik niet denk dat het eerlijk om mijn jonge dochter uit bed).  The other reason I guess is because suddenly it was all over.

'Spirit of Isis' in Portsmouth - Foto door Peter Harries

Ik kan eerlijk zeggen dat ik nooit zal vergeten deze reis. Voornamelijk thaty zij bevestigd in mijn achterhoofd dat er meer dan ooit Ik weet dat ik wil varen de Atlantische Oceaan enkele handen en dat ik echt geloof dat ik kan doen. Hoewel ik het gevoel dat ik iets bereikt over het feit blijft dat zelfs als ik ge, de boot zouden hebben nog steeds terug naar Portsmouth. Ik ben op geen enkele wijze afbreuk te doen aan de prestaties van mijn collega's aan boord, verre van dat. Maar voor mij, I need to acheive the Transatlantic crossing single handed where the sole responsibility of bringing the boat home is mine alone.

PS:Na geslaagd te voorkomen dat de schade voor de hele reis, momenten na tieing in Portsmouth Ik sloeg mijn neus op een van de bovenste stapelbed – klein snijden, veel bloed. Mijn benen niet had gevangen met het feit dat de boot was nu plat en niet meer stuitert op en neer. Wat een plonker!

Grote dank aan Peter Harries voor mij het gebruik van zijn foto's die manier beter dan de mijne. U kunt zien dat de rest van zijn album uit Horta en de ‘Spirit of Isis’ op deze link hier.

BTW: In Lissabon Airport had ik de kortste busrit ooit. Er waren 2 bussen op onze boarding gate en na ongeveer 15 minuut beide bussen werden volledig – en ik bedoel we waren vol in zoals sardines. Anyway, de bus afgeboekt en en 50 meter later stopte recht buiten ons vliegtuig!I'm guessing maar het duurde ongeveer 15 seconden. Mad!

Dus met een paar uur slaap, genomen tijdens de dag, we eindelijk aangekomen in Horta op circa 2pm. Er waren ongeveer 10 mensen die aankomen op dezelfde vlucht, als gevolg van de op dezelfde zeil te doen naar Portsmouth, zodat we alle enkele taxi gedeeld naar de Marina. Onze taxichauffeur dacht dat hij Michael Schumacher met een aantal behoorlijk indrukwekkend bochten over de smalle wegen. Maar dat deed hij ons afzetten vlak naast de vloot van OnDeck's Farr 65 jachten, die was echt handig omdat mijn rugzak weegt in op ongeveer een ton (ish).

Ik heb de rest van de eerste dag dat het leren kennen van de bemanning, waarvan het merendeel werd besteed een Peter Cafe Sport (typische Brit buitenland – hoofd recht voor de kroeg). Maar het was de moeite waard de hardheidsclausule omdat we allemaal gebonden echt goed, they are a nice bunch with a real mix of exprerience from total beginners to those doing their Yachtmaster exams.

Vandaag (Donderdag), Ik heb meestal doing some gezicht zien rond Horta (bedankt voor de kaart Kathie!).  I haven’t done as much as I would have hoped but time is short.  I’m trying to balance sight seeing with spending time with the crew.

Ik zou geen goede Engels man als ik niet praten over het weer. Dus hier is het de huidige synopsis:  Wet.

Wij cast off op vrijdag 29 Mei en ik denk dat dit zal mijn laatste blogartikel voordat we bereiken Portsmouth omdat ik denk dat het gebruik van de satelliet verbinding zal worden zeer beperkt. Als ik een kans echter, I will make sure I take it.

PS:Ik weet nu waar ik de boot zal varen op. Ze is de ‘Geest van Isis'. U kunt mijn vooruitgang op dit chart.

Als je niet mijn vrouw en dochter kijk weg nu but I’m really missing you both a lot and I think of you all the time.

Dus mijn tas is (alleen over) verpakt en ik ben bijna klaar om te gaan. Ik zou waarschijnlijk zijn bereid veel eerder als ik niet had bewaard uitpakken dingen om ervoor te zorgen dat ik alles. Ik denk dat de reden is waarom lijsten werden uitgevonden, anyway its a bit late now to have that bright idea.

Deze reis is een charter, georganiseerd door Ondeck wie zijn die vier ‘Farr 65 'jachten die zal worden racete door een aantal professionele en amateur bemanning naar Portsmouth. I don’t know which boat I will be sailing on as places don’t get allocated until we arrive in Horta.

Als u zich wilt volgen mijn vooruitgang dan kun je het volgende doen;

1. Controleer welke boot ben ik zeil op. U kunt dat doen door te kijken naar de crewlist for leg 2.
2. Check mijn huidige positie op deze KAART

Ik ben niet zeker of ik in staat zal zijn voor het bijwerken van mijn blog, terwijl op de boot, but if that is possible be sure that I will be sending updates as often as I can.

Oilies en afscheid zei, wij motored uit Bangor en bij de Menai Straits richting ons eerste waypoint, Puffin Island. We waren weg!

Twilight in the Irish Sea

Het duurde niet lang om zich in en het is zeker niet het gevoel dat maanden waren verstreken sinds ik was laatst op een boot. Ik voelde me meteen thuis. Zodra we uit de Menai Straits en passeerde Puffin Island we gehesen de zeilen en voor de eerste keer dat we aan de gang waren zonder dat de motor beltoon op onze oren. Het was toen dat het allemaal terug kwam naar me toe. Dat is fantastisch stilte na de motor is uitgeschakeld en de geweldige gevoel van samen louter geduwd door de wind. Ragamuffin hakken over een kleine, aangescherpt en ze begon te duwen door de zee. Het was niet echt een witte knokkel rit, just gently does it as there wasn’t much wind.  But for me it was a marvelous feeling.

Helaas, wat weinig wind was er niet lang. Om Fleetwood op tijd voor hoog water de volgende dag, we hadden om een gemiddelde van 3 knopen. Dit moet zijn eenvoudig, maar met geen wind is op alle waren we krijgen nergens. Dus begonnen we de motor en waarschijnlijk motored voor ongeveer 7 uur voor uiteindelijk de wind opgepakt en konden we eindelijk weg en schakelt de motor weer uit. Het was geen moment te vroeg zijn. Zoals blij als ik was met de prestaties van de motor en de geweldige brandstofrendement – Het deed mijn hoofd in!

Omdat het donker begon te krijgen hebben we besloten het goede praktijken te nemen in een rif voor het geval dat het begon te blazen een hoolie tijdens de nacht. Fondsen nog niet toegestaan voor de apparatuur ik nodig om het grootzeil hijskraan en reven l, trimmen zodat het grootzeil betekent dat ik te klimmen op de coach dak. Hoewel ik het beheer van deze taak ok, Ik heb te aanvaarden dat ik zou meer risico dan iemand die geen moeite hebben met hun poten. Dus vanwege dit geef ik de voorkeur om te proberen te voorkomen dat de risico 's nachts tijdens mijn horloge. Anyway, deze nacht, taking in a reef turned out to be completely unnecessary because the wind barely got above a gentle breeze.

Dan hele reis was onvergetelijk, maar twee dingen in het bijzonder zal stok in mijn gedachten. De eerste was de bittere koude temperatuur tijdens de nacht. Ik kan me niet herinneren ooit is dat koud. Hoewel het waarschijnlijk was niet echt slecht, Ik denk dat het gebrek aan slaap maakte het verschijnen veel erger. Ik heb alleen had over 1 of 2 uur slapen in 36 tijden die ik ken is belachelijk, maar ik had gewacht op 8 months to sail Ragamuffin and no way was I going to waste this time by being asleep.

Julian aan boord schooiertje

Het tweede moment zal ik niet vergeten was voor de kust van Liverpool, opnieuw in het midden van de nacht. We kunnen zien veel grote boten verankerd in de verte te wachten op voldoende water te krijgen tot de rivier de Mersey. Duncan en ik waren het beoefenen van onze SHOUT opleiding en identificatie van schepen door hun opstelling van de verlichting. Een seconde later, Duncan vertelde me om te kijken over mijn schouder. Stikte ik bijna van mijn koffie. Over 300 meter, er loomed dit kolossale tanker!Gelukkig was het op een parallelle verloop en bewegen langzaam. Maar ik was verbijsterd over hoe geruisloos en zonder aankondiging bleek. Ik bedoel, Hoe kan iets wat de grootte van een toren blokkeren sneak up van je dat!  All I will say is it was  a good job for us they they didn’t to turn to starboard.

Dawn brak, en we begonnen met het opwarmen een beetje. We hadden ook een redelijk bedrag van de wind voor een keer. De beweging van de boot was echter zeer ongemakkelijk vanwege de verwarde zee. I decided to shake out the reef and unfurl the genoa and the speed picked up.  This pretty much fixed the pitching and rolling.  We also decided we would have a bit of fun and try and get the toe rail in the water but there was not quite enough wind for that.

Een paar uur later zijn we slechtzienden Fleetwood. We volgden het eiland Man veerboot via het kanaal markeringslicht boeien (We dachten dat het beste om deze te laten gaan eerste!). Toen we bij de jachthaven waren we greated door enkele vrienden en familie – echt een leuke verrassing. Ze had nog steeds dezelfde frisse gezichten als de dag vóór, maar in tegenstelling tot mij, they had been to bed the night before.

Ik heb echt genoten van mijn eerste varen in schooiertje en was triest was het over. Maar, Looking forward, its just the begining of some great adventures with her.

Here is some video of my maiden voyage in Ragamuffin.

Sante, Julian

PS. Het spijt me voor de lange post. I just couldnt stoppen!

Ragamuffin being launched in Bangor, North Wales

Afgelopen zaterdag 25 April, Schooiertje eindelijk hit het water voor de eerste keer sinds ik kocht haar in augustus vorig jaar. Al meer dan 8 maanden hebben we gewerkt om haar schip vorm en voor een lange tijd het gevoel dat deze dag nooit zal komen. Maar nu heeft. Het was een geweldig paar dagen voor mij uit de lancering van schooiertje op de zaterdag, te zeilen haar de klok rond op mijn thuishaven van Fleetwood, arriving on the Sunday.

We kwamen op de Boat Yard in Bangor op ongeveer 9:30am en tijd om de laatste voorbereidingen doen voor de lancering op 11:30am. We hadden alleen is er 10 minuut bij een jongen kwam naar ons en zei dat we zouden kunnen gaan in het water nu als we willen. Ik was niet echt klaar voor die om eerlijk te zijn en ik ging van gevoel heel rustig aan de volledige panick op stations. Maar als we hadden een lange varen terug naar Fleetwood, we thought it was better to be in the water sooner rather than later.

Voordat ik wist het, 2 mannen hadden verwijderd de twee vooruit olie vaten die zijn bedrijf schooiertje rechtop – zodat er slechts 2 drums aan weerszijden van het achterschip – en ze omgekeerd in een trekker en hydraulische aanhangwagen. In geen tijd op alle, Schooiertje werd op haar weg door de boot werf tot de wateren rand worden de volgende in de rij om in te gaan op de stroppen. Ik heb niet echt weet wat te verwachten, omdat ik nog nooit hebt gedaan voordat, maar ik denken zij ging worden enkele enorme operatie om haar in het water. De hele zaak heeft me een beetje verdoofd. I just about had enough time to slap some antifoul on the areas where the oil drums had been before she was loaded into the slings and chucked in the water.

Eerste baan was een goed rond te kijken voor eventuele lekken en om te zorgen dat de motor draait en koeling goed, dan is de stroppen werden vrijgegeven. We besloten om de hoek, terwijl we onszelf opgesteld en aan mijn familie, die hadden aangestuurd op kijken naar de start, een kans te hebben een goede kijk rond de boot – ze slechts kleine, it didn’t take long.

Mijn goede vriend Duncan was vriendelijk aangeboden om te helpen varen schooiertje terug naar Fleetwood met mij (niet veel arm draaien vereist). Dus zodra hij en ik had zelf georganiseerde, We sprongen aan boord, afscheid van degenen die hadden reisde veel om ons te zien uit (of om ervoor te zorgen dat we links!) en gegoten uit voor een 24 hour sail back to Fleetwood.

Deel 2 coming soon…