Julian Megson Zeilen

Onlangs kreeg ik een telefoontje op het werk van mijn vrouw, Fiona. Ze had net een ander gesprek te zeggen dat Steve White was zeilen zijn Open 60 race jacht “Toe in the Water” diezelfde avond naar Frankrijk, wat werk te hebben gedaan om de boot en dat hij had mij uitgenodigd om met hem te varen.

Steve woont een goede 6 uur van mij dus als ik zou gaan moest ik nu gaan. Mijn baas op het werk was briljant en kon ik de rest van de week opstijgen onmiddellijk. Dus ik snel naar huis rende naar mijn spullen ophalen en voor ik het wist was ik op weg naar de zuidkust.

Ik kwam bij het huis van Steve's na een lange rit door enkele vervelende weer. Ik was echt moe en begin af te vragen of ik zou gaan worden staat om wakker te blijven veel langer. Een korte tijd later waren we bij de jachthaven, maar met meer dan 40 knopen wind was het heel moeilijk zijn om het ponton te verlaten zonder beschadiging van de boot. Dus we wachten tot morgen voordat u probeert te verlaten. Ik moet toegeven dat ik was blij over dat besluit, want ik was zo moe van de lange rit, dat er een goede kans van mij slapen door de hele varen over het kanaal en de ontbrekende alles.

De volgende ochtend vroeg echter, we waren onder weg. Zodra we verlaten de beschutting het land de wind opgepikt te dwingen 8 en het bleef zoals dat voor de 120 mijl over het Kanaal. Nu heb ik het voorrecht gehad genoeg te hebben gevaren met Steve aan boord ‘Toe in the Water’ voor en dat was indrukwekkend. Maar in windkracht winden deze Open 60 werkelijk komt in haar eigen. Ik moet zeggen dat ik niet zou hebben deze ervaring voor de wereld gemist. Het was net als jij zien in video-opnamen van de Vendee Globe met de ruwe zee, spray cascading over de dekken en suizen langs op meer dan 20 knopen. Ik besef dat Steve heeft een veel slechtere omstandigheden dan deze zien – of “beter” voorwaarden afhankelijk van hoe je dingen bekijken – en ik weet zeker dat hij niet geven ze een tweede gedachte, maar dit was een goede spannende dingen voor mij. De golven waren ongeveer de grootste die ik heb gezien, maar ik was verbaasd hoe ‘Toe in the Water’ leek te vinden voor de hobbels. Oke, het zou kunnen zijn een ander verhaal hadden we al zeilen in de wind, maar de hele ervaring was briljant. Na een korte tijd was ik willen voor nog grotere waves maar het was allemaal over een te snel kwamen we in Frankrijk later die middag.

De volgende dag echter, er nog genoeg te doen. Ik heb de tweede dag helpen Steve te bereiden ‘Toe in the Water’ zodat ze konden worden opgeheven uit het water. Ik heb eigenlijk helemaal genoten van deze, Het was een heel goede manier om de boot weten. Zoals Steve's Open 60 zou blijven in de werf voor een tijdje we ingepakt en nam de nachtboot terug naar het Verenigd Koninkrijk. Na een korte stop bij Steve en Kim voor hapje te eten en een aantal zeer welkom broodjes voor de rit naar huis (bedankt Kim!), Ik was op weg naar huis na een uitstekende paar dagen.

Om het laatste nieuws over Steve White kunt u een bezoek zijn website op whiteoceanracing.com

PS: Mijn camera kreeg een echte drenken en brak, vandaar de vlokkig foto's van mijn camera telefoon!

Op zaterdag, Ik ging voor een zeil op Steve White's Open 60 race jacht ‘Toe in the Water‘. Ja, ik ben geen grapje. Ik moest mezelf knijpen een paar keer, maar omdat het echt wel gebeuren, dankzij een soort uitnodiging van Steve en zijn vrouw Kim.

We hebben elkaar ontmoet op de jachthaven op zo'n middag. Steve en ik liep naar de boot te krijgen haar opgericht, terwijl mijn vrouw, Fiona en dochter Megan ging met Kim om een hapje te eten. Er is een eerlijke beetje te doen om ‘Toe in the Water‘ klaar om te zeilen, maar het gaf me een kans om eens goed rond te hebben. Het was de eerste keer dat ik heb gezien een Open60 in het vlees en ze niet teleurstellen. Ze is een mooie boot en kijkt snel, zelfs als ze nog stond.

Snel genoeg waren we klaar om gegoten uitgeschakeld. Wij gleed de lijnen en werden op onze manier. Zodra we in helder water getakeld we het grootzeill en de gennaker en we zijn weg. Ik heb nog nooit zoiets gezien, de boot net deed. Ik keek in de spiegel en het was net als de scheiding van de Rode Zee.

Nu op dit moment kreeg ik te horen hadden we bod. Je zou denken dat ik zou realiseren we hadden bod, dus ik klinkt misschien een beetje dom als ik zeg dat ik niet had gerealiseerd dat op alle. Tuurlijk genoeg de boot was hakken rechts over en zij zien eruit als een ontzettend lange weg naar de lage kant, maar ik denk dat onwetendheid is zaligheid. Maar I 60 vóór en dus ik dacht dat het normaal is, naast, Steve keek rustig genoeg, dus ik was blij. Steve gevuld de ballasttanks en ‘Toe in the Water‘ skimmings werd over het water als een droom.

Ik nam toen het roer een tijdje. Ik moet toegeven dat ik niet al te goed doen op het eerste kan ik gewoon niet de juiste balans gevonden. Ik ging uit varen te hoog om een te lage, boven drijven de zeilen dan bijna blokkering dan terug naar boven drijven weer. Steve zei de toleranties gewerkt in zeer kleine marges en daarom heb ik moeite zou kunnen zijn. Maar op de terugweg heb ik ontvang de knie..

Het was de meest geweldige middag de zeilen voor mij. Het was zo'n prachtige voorrecht en ik ben zo dankbaar dat Steve en Kim voor de fantastische gelegenheid. Ik kan niet eindigen zonder vermelding van de man zelf. Steve White is bescheiden met niet eens een vleugje van het ego. Maar dan heeft hij niets te bewijzen, zijn resultaten spreken voor zich. Steve en zijn vrouw, Kim, zijn er in geslaagd een sterling offshore racing carrière afgesloten, tot dusver, in een 8e plaats van de 30 concurrenten in de afgelopen Vendee Globe. Ik twijfel er niet aan dat Steve zal nog beter in de volgende Vendee Globe in 2012. Dus Steve, Kim een grote dank u uit met ons op voor een fantastische ervaring.

Als u meer wilt weten over Steve White en volg zijn ras campagne kunt u terecht op de whiteoceanracing.com Website.