Julian Megson Zeilen

Het is al bijna een week sinds we, aan boord van Spirit of Isis, geland op Portsmouth. Met een volle week om terug op het werk ook achter me, Ik denk dat het hoog tijd is om na te denken over mijn 8 dagen op zee in de Atlantische Oceaan.

Leaving Horta - Foto door Peter Harries

Wij gegoten uit Horta op vrijdag middag na een paar dagen van de site zien en binding met mijn collega-zeilers. Er waren 11 bemanning aan boord van Geest van Isis. Het was een soort van raar omdat iemand plotseling het besluit te gaan en ogenblikken later waren we op onze manier.

De eerste dag werd besteed aan boord relaxen en genieten van het gevoel van het begin van een groot avontuur voor uiteindelijk vestigen in de ‘bekijken’ routine van 3 uur op, 6 uur uit. Zodra de aandachtslijst Rota begonnen, die mensen niet op Watch verdwenen met hun stapelbedden. Ik herinner me dat de opmerking “waarom zou iemand wilt slapen?”. Ik zou het eten van mijn woorden later die week.

We zeilden in de wind de hele weg en dus hakken ver over en sloeg in golven. Dit was spannend, maar zeilen gemaakt om rond de boot testen, maar ook heel leuk. Herinnerde ik me het controleren van de handvatten benedendeks voorafgaand aan zich af te werpen en te denken dat belangrijke manoeuvres om de whisky kabinet (grapje) zou geen probleem moeten zijn. Hoe verkeerd was ik?De grijper handvatten kan net zo goed een mijl uit elkaar. Ik ben gebruikt om kleine bootjes waar alles bij de hand. Ik vaak lachte hardop hoe eenvoudige dingen waren zo veel inspanning.

Water dalen in de Atlantische Oceaan - Foto door Peter Harries

De volgende dag was gewoon verschrikkelijk. I've had zee ziekte vóór, maar ik kan werken meestal door en herstellen na een kwestie van uren. Deze dag was echter een heleboel verschillende, Ik voelde me vreselijk en was zo ziek als een hond. In feite werd zo slecht dat ik bedelen voor iemand me te vermoorden – dood gevoel als de gewenste optie. Ergens zag ik een werk door de meeste van mijn tijd op Kijk maar eens boven het dek niet repareren.

De volgende dag voelde ik me een stuk beter en was in staat normaal te functioneren. Maar ik moet toegeven dat de gebeurtenissen van de dag voordien waren nooit ver van het achterhoofd. De vrees van de zeeziekte terugkerende soort gedomineerd een tijdje, maar hoe langer ik bleef de meer vertrouwen ik heb dat over het.

Tijdens elke horloge Ik heb een uur lang aan het roer. Dit was meestal gepaard met een grote glimlach van oor tot oor. I loved it want ik was in de controle en het heeft ook de beste weergave van de boot. Ik heb nog nooit op een dergelijke een grote jacht (65 voet) om zo te kijken naar de horizon te verdwijnen onder de boeg, gevolgd door de cascade van water als de boeg van het schip stortte neer in de golven was gewoon de beste. Soms zou ik mijn weg naar de boeg, (afgekapt op natuurlijk) en peer over de rand om een goede weergave van de boog door de beukende golven.

Julian aan het roer

Het is duidelijk uit mijn handicap dat ik minder stabiel op mijn voeten dan de meeste andere mensen maar ik denk dat ik vrij goed. Als het een strijd om te blijven rechtop dan ben ik bereid om gegoten gereserveerd alle waardigheid en het gebruik ‘alle fours’ om ervoor te zorgen dat ik stabiel en veilig. Na venturing rond het dek, Ik kon zien van de look van de vrijstelling voor sommige volkeren gezichten toen ik maakte het terug naar de cockpit levend!Ik was half geneigd te fake een wiebelen af en toe voor de lol, maar ik dacht dat dat zou een beetje bedoel. Plus weten mijn geluk Ik zou uiteindelijk het vergemakkelijken van een man over boord, die zou hebben betekend me I guess.

Ongeveer halverwege de week de wind afgezwakt en de zon kwam er wat betekende vooruitgang is traag. Maar dat deed er niet toe deze dag want het was mooi. De zee veranderde kleur van grijs naar koninklijke blauw. Iedereen was op het dek voor een veranderin. Het hoogtepunt van die dag ongetwijfeld voor mij was het zien van dolfijnen en vervolgens waarneming een walvis…oh, en de enige douche van de week.

Zonsondergang in de Atlantische Oceaan - Foto door Peter Harris

De volgende dag alles weer normaal. De wind opgepakt en werd op de neus. Vooruitgang was goed en we waren het verlaten van de andere boten achter in ons wakker. Je zou denken dat die op zee het zicht zou dezelfde blijven. Niet zo, het uitzicht op zee is steeds veranderende en divers. Een ding dat me opviel is dat de sfeer van de zee, de weersomstandigheden en de kleuren kunnen veranderen uur. Gods palet is heel iets.

Ik kan niet doorgaan zonder vermelding van een van onze verstekeling, Percy. Percy is een duif die besloten om liften een lift. Hij was een gezellig klein ventje en was een grote fan van mijn ontbijtgranen bars. Hij stak rond voor een paar dagen voordat uiteindelijk wordt geblazen off dek!Na vele mislukte pogingen om weer op de boot die hij uiteindelijk heeft en die op zijn manier. Ik ben gemist toen hij ging weg.

"Percy" de race duif hitching een lift - Foto door Peter Harries

Het begin van het einde van de reis was toen we onder leiding oosten naar het Engels Kanaal. Dit is wanneer de omstandigheden heb echt spannend. Ik ga niet voor het schatten van de grootte van de golven, maar ongeveer een op elke 10 was een echte schoonheid. permanent aan het roer was een echte uitdaging. Wanneer een grote golf kwam leek het alsof we in een baan als post de boeg werd opgeheven hoog uit het water. Ik heb geprobeerd om weg te baarde aan het dichtslaan gemak, maar het leek weinig verschil maken. Ik had medelijden met de arme zielen beneden proberen om wat te slapen.

Op arrivnig in Portsmouth de stemming was dat voor de meeste opwinding. Ik wist niet zeker hoe ik zou voelen. Ik was op zoek naar mijn familie te zien, maar ik wilde ook niet dat het voorbij te zijn. Zoals we vastgebonden op de steiger en zoals iedereen was er gevierd met familie kwam ik opeens heel verdrietig. Ik had zelfs een kleine traan in mijn oog. Zelfs nu ik weet niet wat dit veroorzaakt. Het kan zijn dat deels mijn vrouw en dochter waren daar niet om Ontmoet me (Het was 3AM en ik had ze een paar uur eerder en vertelde hen niet te komen als ik niet denk dat het eerlijk om mijn jonge dochter uit bed). De andere reden waarom ik denk dat komt omdat opeens was het over.

'Spirit of Isis' in Portsmouth - Foto door Peter Harries

Ik kan eerlijk zeggen dat ik nooit zal vergeten deze reis. Voornamelijk thaty zij bevestigd in mijn achterhoofd dat er meer dan ooit Ik weet dat ik wil varen de Atlantische Oceaan enkele handen en dat ik echt geloof dat ik kan doen. Hoewel ik het gevoel dat ik iets bereikt over het feit blijft dat zelfs als ik ge, de boot zouden hebben nog steeds terug naar Portsmouth. Ik ben op geen enkele wijze afbreuk te doen aan de prestaties van mijn collega's aan boord, verre van dat. Maar voor mij, Ik moet om de transatlantische overtocht enkele handen waar de verantwoordelijkheid om de boot van herkomst is van mij alleen.

PS:Na geslaagd te voorkomen dat de schade voor de hele reis, momenten na tieing in Portsmouth Ik sloeg mijn neus op een van de bovenste stapelbed – klein snijden, veel bloed. Mijn benen niet had gevangen met het feit dat de boot was nu plat en niet meer stuitert op en neer. Wat een plonker!

Grote dank aan Peter Harries voor mij het gebruik van zijn foto's die manier beter dan de mijne. U kunt zien dat de rest van zijn album uit Horta en de ‘Spirit of Isis’ op deze link hier.