Með því að vegur þakka þér, Ég raða þeim til að taka þau að sigla yfir til Isle Of Man, daginn eftir að hleypa af stokkunum. Því miður get ég ekki stjórn á veðri og við fundum okkur með mjög litla vindur og í lok hádegi vorum við becalmed. Hafnar við vorum á leiðinni til á Isle of Man hefur inngangur sem aðeins opinn á milli tilteknum tímum dags í kringum hár fjöru. Með skortur á vindi það var augljóst að við vorum ekki að fara að gera það í tíma áður en hliðið lokaði, jafnvel þó að vindur tók upp. Við myndum samt haft góða tíma með fullt af hlær, so we decided to head back home.

Með vindinn vegna að tína upp fljótlega, we decided it was the time for something to eat – tinned karrý. I’m sure tinned curry would taste horrible at home, en einhvern veginn á bát bara um allt sem er heitt og fylla bragðast yndislega. Þá víst, helmingur vegur í gegnum tucking inn Chicken Tikka masala vindurinn tók upp hver ætlaði annars vegar á Tiller og hins vegar um gaffal – time for the auto pilot.

Spáin var fyrir “stöku gildi 6 ". Ég er ekki viss hvaða síðu sem veðurfréttamaður var að lesa úr en laglegur bráðum er var stöðugt blása í gildi 7 og á stuttum tíma eftir að við vorum með Gusts á 55 hnútar. Ég hef bara sigldi stærri bátar í vindar eins og þessir, svo hjarta mitt var að dæla svolítið hratt. Hún gæti ekki verið Class40 en litlum báti, ‘Ragamuffin’ var alveg samið. And apart from a good drenching, I enjoyed it.

Ég verð bara að klára með því að gefa mikið klappa á bak við Richard. Það var aðeins seinni sigla sinn og þótt það var eins og grófar eins og helvíti og á nóttunni, hann er enn áhuga á að fara að sigla aftur (þrátt fyrir að vera högg í the andlit af fljúgandi grill panna!). Nice one Richard.

Skál, Julian

Tempting though it was to hibernate over Winter, I’ve actually been very busy. Busy doing what? you may ask. Well a lot of head scratching mainly. Nothing to do with creepy crawly’s I might add, but trying to decide what to do next about my dream to sail solo across the Atlantic.

It’s been a real tussle if I’m honest. It has been wizzing round my mind constantly, day and night. I found myself being so consumed by the whole thing that I couldn’t concentrate on anything else.  A few weeks ago I was driving home from work whilst thinking hard about my sailing campaign.  Embarrassingly, I sat in my car at the traffic lights, with a dozen or so cars behind me sounding their horns because I hadn’t noticed the lights turn green. My multitasking skills appear somewhat lacking. It’s just as well I settled on a plan otherwise it wouldn’t have been long before I left for work without trousers or something.

So in the end I put aside the months of cogitating, ruminating and deliberating and decided on the way forward by what felt right – the trusty gut instinct. So that said, I’m announcing my desire to compete in the ‘Artemis Transat‘ in 2012.  This is a single handed transatlantic yacht race from Plymouth England, to Boston USA. The plan is to do a programme of training and as many races I as I can fit in to prepare for the Artemis Transat. This will satisfy my competitive nature and my dream of a solo sail across the Atlantic at the same time. Also I think my options of what to do next will have wider scope.

I still need a sponsor for all this to become a reality and for a while now I’ve been busy putting together and distributing my sponsorship proposal. I have nothing to report on this front just yet but as soon as I have a solid announcement to make, I shall be sure to let you know.

Best wishes, Julian

PS: I’ve been dragged kicking and screaming into the 21st century with a Facebook and Twitter page. Please feel free to join up and follow my mutterings on these websites, it would be great to see you there.

[Sýna sem skyggnusýningu]

[View með PicLens]

Steve býr vel 6 klukkustunda frá mér svo ef ég var að fara ég þurfti að fara núna. Húsbóndi minn í vinnunni var ljómandi og leyfa mér að taka restina vikunnar burt strax. So I quickly dashed home to pick up my things and before I knew it I was on my way to the south coast.

Ég kom í hús Steve eftir langa ökuferð í gegnum nokkur Nasty veður. Ég var mjög þreyttur og byrja að furða ef ég var að fara til að vera vakandi fyrir miklu lengur. Stuttum tíma seinna vorum við Marina en með yfir 40 hnútar sem vindur það var að fara að vera mjög erfitt að yfirgefa Pontoon án þess að skemma bátnum. Svo við beðið til morguns áður en þú reynir að fara. I must admit I was glad about that decision because I was so tired from the long drive that there was a good chance of me sleeping through the entire sail across the channel and missing everything.

Snemma næsta morgun samt, Við voru í gangi. Þegar við vinstri the skjól land vindurinn valinn upp afl 8 og dvöl svona fyrir 120 mílur yfir Channel. Nú ég hef verið nógu forréttinda að hafa siglt með Steve um borð ‘Tá In The Water’ áður og það var áhrifamikill. En í Gale vindur gildi þessarar Open 60 raunverulega kemur ekki á eigið hana. Ég verð að segja að ég myndi ekki hafa misst af þessari reynslu fyrir heiminn. Það var bara eins og þú sérð í vídeó upptökur frá Vendée Globe við Rough höf, Spray Cascading yfir þilfar og whizzing eftir á yfir 20 hnútar. Ég átta sig að Steve hefur séð mun verri aðstæður en þetta – eða “betri” aðstæðum eftir því hvernig þú skoðar hluti – og ég er viss um að hann ekki gefa þeim annað hugsun, en þetta var réttur spennandi efni fyrir mig. The veifa voru um stærsta sem ég hef séð en ég var forviða hvernig ‘Tá In The Water’ virtist járn út högg. OK, það gæti verið annað hefði við verið að sigla í vindi, en öll reynsla var ljómandi. Eftir stuttan tíma var ég óska að jafnvel stærri WAves but it was all over too quickly as we arrived in France later that afternoon.

Næsta dag þó, það var enn nóg að gera. Ég var á öðrum degi hjálpa Steve að undirbúa ‘Tá In The Water’ svo hún gæti verið lyft upp úr vatninu. Ég raunverulega alveg njóta þessa, það var mjög góð leið til að fá að vita á bát. Eins og Steve's Open 60 var að halda í boatyard fyrir á meðan við pakkað upp og tók í nótt ferju aftur til Bretlands. Eftir stutta stöðva á Steve og Kim er um bit að borða og sumir mjög velkomin samlokur fyrir að aka heim (takk Kim!), I was on my way home after an excellent couple of days.

Til að fá nýjustu fréttir um Steve White hægt að heimsækja vefsíðu hans whiteoceanracing.com

PS: Myndavélin mín fékk alvöru drenching og blankur, þess vegna er flaky myndir úr símanum myndavél!

Við hitti á Marina á um midday. Steve og ég gekk að bátnum til að fá hana upp á meðan konan mín, Fiona og dóttir Megan fór með Kim til að fá bita að borða. Það er sanngjarn hluti að gera til að fá ‘Tá In The Water‘ tilbúinn fyrir siglingar, but it gave me a chance to have a good look around.  It was the first time I’ve seen an Open60 in the flesh and she didn’t disappoint.  She’s a beautiful boat and looks fast even when she’s stood still.

Fljótlega nóg við vorum tilbúin til þess að kastað burt. Við miði á línum og voru á leið okkar. Um leið og við vorum í að hreinsa vatnið við hoisted á Stórsegll og Gennaker og við vorum í burtu. Ég hef aldrei séð neitt eins og það, the boat just took off.  I looked over the stern and it was like the parting of the red sea.

Nú á þetta sem ég var sagt við hafði broached. Það myndi ímynda mér að ég myndi ná við höfðum broached, svo ég gæti hljóð dálítið heimsk þegar ég segi að ég hefði ekki áttaði sig á þessu yfirleitt. Viss nóg að skipið var heeled rétt yfir og það kom út á ansi langt niður að lágu hlið en ég giska á fáfræði er alsæla. En Ég hef ekki siglt í Opna 60 áður og svo ég hélt bara það væri eðlilegt, þar að auki, Steve leit logn nóg svo ég var ánægður. Steve fyllt á ballast skriðdreka og ‘Tá In The Water‘ was skimming across the water like a dream.

Ég tók þá helm um hríð. Ég verð að viðurkenna ég hef ekki gert of vel í fyrstu ég bara gæti ekki fá jafnvægið til hægri. Ég fór frá siglingum of hár til of lágt, over powering the sails then almost stalling then back to over powering again.  Steve did say the tolerances worked within very small margins which is why I might be struggling.  However on the way back I did get the hang of it..

Það var sigla the furðulegur síðdegi fyrir mig. Það var svo dásamlegt forréttindi og ég er svo þakklát að Steve og Kim fyrir frábært tækifæri. Ég get ekki lokið án þess að nefna að maður sjálfur. Steve White er takmarkaður við ekki einu sinni whiff sem ég. En þá hefur hann ekkert að sanna, árangur hans tala fyrir sig. Steve og eiginkona hans, Kim hefur tekist að Sterling hafi úti kappreiðar ferli náðu hámarki, hingað, í 8. sæti af 30 Vendée Globe keppinauta á síðustu. Ég er enginn vafi á því að Steve mun gera enn betur í næsta Vendée Globe í 2012. Svo Steve, Kim a big thank you from us for a fantastic experience.

Ef þú vilt vita meira um Steve White og fylgja kapp herferð sinni skaltu heimsækja whiteoceanracing.com website.

Það var nóg af gola fyrir einu, einhvers staðar á milli 15 til 20 hnútar og öldurnar voru alveg nógu stór fyrir mig til að fá gott og blautur. Ég fékk fyrstu dousing minn eins og ég var farin að hugsa það var þegar ég leið oilies minn – I didn’t bother after that as there wasn’t much point.

Ég fékk líka heimsókn frá brottför Lönd líka. Þeir komu við hlið og sagði halló áður hverfa burt í fjarlægð. Ég var að velta fyrir á meðan hvers vegna þeir voru að gera það þannig að mér, but I guess I must have looked like I knew what I was doing because they didn’t stick around for long.

I had a hluti af óákveðinn greinir í ensku tölublað með flugmaður Tiller mínum þó. Siglingar loka dráttur allt í uppnámi fínn, en þegar vindur backed og ég var að sigla á geisla ná, Ragamuffin wanted to turn into the wind and the pilot just couldn’t cope.  I tried every trick I know to lose the weather helm but I just couldn’t balance the boat at all.  I really need to get this sorted because it means I can’t leave the pilot to steer while I take a snooze or put the kettle on.  It seems mad to let the boat go the wrong way whilst I perform my galley duties.

Ég sagði í upphafi að ég var ánægður með hvernig hlutirnir voru á daginn. Jæja það er rétt að benda, en á bak við huga minn fyrir allan daginn var ég áhyggjur af því hvernig ég vildi ráða þegar kom að bílastæði á bátnum í Marina. Fötlun minn hefur ákveðið meiri áhrif þegar kemur að stökk yfir guardrails – Ég get ekki stökk. Viss nógur ég gerði alvöru óreiðu á því. Mér fannst það ómögulegt að koma Ragamuffin upp á Pontoon og stökk burt í tíma. Áður en ég gæti gert það sem hún hafði rak vel nokkra fætur í burtu aftur. Ég vildi hafa verið þarna alla nóttina höfðu ekki verið fyrir fallega par hver sá ég var með erfiðleikum og grípa línum mínum. Ég er ekki viss hvað á að gera þetta, en ég vildi frekar vera sjálf nægilega og ekki að treysta á þann möguleika að einhver að vera á Pontoon. Anyway, I’ve no doubt I will think of something.

Þetta sagði, it was still an excellent day and I loved it.  I can really feel my confidence growing and i’m now especially looking forward to the next time out at sea.

Skál, Julian

[Pro leikmaður]http:/ / www.youtube.com / horfa á?v = fHOtGjH3K1U[/ Atvinnumaður leikmaður]

]]> http://julianmegson.com/blog/is/2009/07/22/my-first-single-handed-sail/feed/ 0 http://julianmegson.com/blog/is/2009/06/13/azores-to-portsmouth-back-home/ http://julianmegson.com/blog/is/2009/06/13/azores-to-portsmouth-back-home/#comments Sat, 13 Júní 2009 13:21:32 +0000 Julian http://julianmegson.com/blog/?p=393-is Það hefur verið nánast í viku síðan við, um anda stjórn Isis, Lent á Portsmouth. Með eina viku að vera aftur vinna líka á bak við mig, Ég held að það sé mikil tími til að hugleiða minn 8 days at sea in the Atlantic Ocean.

Leaving Horta - Mynd af Peter Harries

Við kastað burt frá Horta föstudaginn hádeginu tíma eftir nokkra daga vefsvæðis sjá og skuldabréf með aðra sjómenn minn. Það voru 11 crew aboard Spirit of Isis.  It was kind of weird because someone suddenly made the decision to go and moments later we were on our way.

Á fyrsta degi um borð var eytt í slökun og njóta skilningarvit af upphafi stórt ævintýri en á endanum settling niður í ‘skoða’ venja af 3 klukkustundir á, 6 klst burt. Um leið og Horfa Rota byrjaði, þessir menn ekki Watch horfið til bunks þeirra. Ég man að við athugasemd “hvers vegna vildi einhver vilja til að sofa?”.  I would be eating my words later that week.

Við sigldum inn í vindi alla leið og því heeled langt aftur og börðu í bylgjum. Þetta var spennandi að sigla en gert að fá í kringum bátinn alveg próf en líka gaman. ÉG muna að haka út grípa handföng neðan þilfari áður en steypu út og hugsa að Mikilvægt maneuvers að viskí skápur (grínast) ætti ekki að vera vandamál. Hversu rangt var ég?The grípa annast gæti eins vel verið míla í sundur. Ég er vanur litlum bátum, þar sem allt er á hendi. I often laughed out loud at how simple things were taking so much effort.

Splashdown in the Atlantic - Photo by Peter Harries

Daginn eftir var alveg hræðilegt. Ég hef verið á sjó veikinda áður, en ég get yfirleitt vinna með það og batna eftir spurning um tíma. Þessi dagur þó var mikið öðruvísi, Ég fann Dreadful og var eins veikur sem hundur. Í raun það fékk svo slæmt að ég var betl fyrir einhver að drepa mig – death feeling like the preferred option.  Somehow I managed to work through most of my time on Watch but even being above deck didn’t fix it.

Daginn eftir fannst mér miklu betur og tókst að virka venjulega. But I must admit the events of the day before were never far from mind.  The fear of the seasickness recurring kind of dominated for a while but the longer I continued the more confident I got of being over it.

Á hverju horfa ég var klukkutíma á helm. Þetta var yfirleitt í fylgd með stórt bros frá eyra til eyra. Ég elskaði það vegna þess að ég var í stjórn og hún fékk einnig besta útsýni á bátnum. Ég hef aldrei verið á slíkum mikil Yacht áður (65 fótur) svo að horfa á sjóndeildarhringnum hverfa undir boga eftir þeim Cascade vatns og boga hrundi í veifa var bara best. Stundum ég myndi gera vegur minn til boga, (klippt á auðvitað) and peer over the edge to get a good view of bow pounding through the waves.

Julian at the helm

Það er skýrt frá fötlun minni sem ég minna stöðugt á fætur mína en flestir aðrir, en ég held að ég stjórna nokkuð vel. Ef það er barátta að vera uppréttur þá er ég tilbúinn að greiða til hliðar sem reisn og nota ‘All áttatíu’ til að tryggja að ég er stöðugur og öruggur. Eftir venturing kringum þilfar, Ég gæti séð frá útliti léttir á sumum þjóða andlit þegar ég gerði það aftur á cockpit lifandi!  I was half tempted to fake a wobble now and again for fun but I thought that would be a bit mean.  Plus knowing my luck I would end up facilitating a man over board procedure which would have served me right I guess.

Um hálfa leið í gegnum vikunnar vindurinn softened og sólin kemur út sem þýddi að framfarir var hægur. En það var ekki málið þennan dag vegna þess að hún var falleg. Sjórinn breytt lit úr gráu í Royal blár. Allir voru á þilfari til að breyta. Hápunktur þessi dagur án efa fyrir mig var að sjá Dolphins og þá sighting a Whale…oh, and the only shower of the week.

Sunset in the Atlantic - Photo by Peter Harris

Næsta dag allt aftur til eðlilegur. Vindurinn valinn upp og var um nefið. Framfarir var góð og við vorum að fara aðra báta á bak við í kjölfar okkar. Þú gætir held að vera á sjó að skoða myndi haldast óbreyttar. Ekki svo, sem skoða á sjó er sífellt að breytast og fjölbreytt. Eitt sem kom mér er að skapi á sjó, the weather and colours can change hourly.  God’s palette is quite something.

Ég get ekki farið á án þess að nefna að stowaway okkar, Percy. Percy er Pigeon sem ákvað að hitch lyftu. Hann var félagslyndur lítill náungi og var a stór aðdáandi af sveitum korn börum minn. Hann fastur í kring um nokkra daga en á endanum sé blásið burt þilfari!  After many failed attempts to get back on the boat he eventually gave up and carried on his way.  I quite missed him when he went away.

"Percy" um Racing Pigeon hitching lyftu - Mynd af Peter Harries

Í upphafi lok ferðar var þegar við headed austur í átt að Ermarsund. Þetta er þegar aðstæður kom mjög spennandi. Ég ætla ekki að meta stærð veifa en um einn af hverjum 10 var alvöru fegurð. Standandi á helm var raunveruleg viðfangsefni. When a big wave came it looked like we were heading into orbit as the bow was lifted high out of the water.  I tried to bare away to ease the slamming but it seemed to make little difference.  I felt sorry for the poor souls down below trying to get some sleep.

Á arrivnig á Portsmouth á skapi var að spenna fyrir flesta. Ég var ekki viss hvernig ég myndi líða. Ég var að hlakka til að sjá fjölskyldu mína en ég líka gerði ekki vilja það að vera yfir. Eins og við binda upp á pontoon og eins og allir voru að fagna með það fjölskyldur ég kom skyndilega yfir mjög dapur. Ég hafði meira að segja smá tár í augum mínum. Jafnvel nú ég veit ekki hvað kölluðu þetta. Það kann að hafa að hluta verið sú að konan mín og dóttir voru ekki til staðar til að hitta mig (Það var 3 og ég hefði kallað þá nokkrar klukkustundir áður og sagði þá ekki að koma eins og ÉG did ekki hugsa það sanngjarn að fá unga dóttur mína úr rúminu).  The other reason I guess is because suddenly it was all over.

'Andi Isis' í Portsmouth - Mynd af Peter Harries

Ég get heiðarlega sagt að ég mun aldrei gleyma þessari ferð. Aðallega thaty það staðfest í hug að fleiri en nokkru sinni Ég veit ég vil að sigla um Atlantshafið einn hönd og að ég tel raunverulega ég get gert það. Þótt Mér finnst ég náð eitthvað um staðreynd er að jafnvel þótt ég hefði spilaði ekki þátt í allur, skipið hefði samt gert það aftur til Portsmouth. Ég er ekki á nokkurn hátt að grafa undan árangri af samstarfsfólki borð minn, langt frá því. En fyrir mig, I need to acheive the Transatlantic crossing single handed where the sole responsibility of bringing the boat home is mine alone.

PS:Eftir að hafa tekist að forðast skaði fyrir alla ferðina, augnablik eftir tieing upp í Portsmouth ég bashed nef mitt á einn af efri bunk – lítil klippa, hellingur af blóði. fætur minn hafði ekki lent upp við þá staðreynd að skipið var nú flatt og ekki lengur skoppandi upp og niður. What a plonker!

Big þökk Peter Harries að leyfa mér að nota myndir hans sem er þannig betri síðan mín. Hægt er að sjá afganginn af plötu hans frá Horta og ‘Andi Isis’ á þennan tengil hérna.

VSK: Á Lissabon flugvöllur ég hafði stystu strætó ferð alltaf. Það voru 2 Rútur á borð hlið okkar og eftir um 15 mínútur bæði Strætó var fullur – og ég meina við vorum að troða í eins sardines. Anyway, strætó setja burt og og 50 metrum síðar er hætt rétt fyrir utan flugvél okkar!Ég er að giska, en það tók um 15 sekúndur. Mad!

Svo með aðeins nokkurra klukkustunda svefn, taka millibili yfir daginn, Við komum loks í Horta á um 2. Það voru um 10 fólk koma á sama flugi, vegna að gera það sama sigla til Portsmouth þannig að við höfum öll hluti sumir leigubíla til Marina. leigubílstjóra okkar hugsaði hann var Michael Schumacher með sumir laglegur áhrifamikill í beygjum á þröngum vegi. En hann falla okkur burt rétt við hliðina á flota Ondeck's Farr 65 yachts sem var mjög hentugt því rucksack minn vega í á kringum tonn (ish).

Ég var að afgangurinn af fyrsta degi að fá að vita um áhöfn, Flest sem var eytt með Peter Cafe Sport (dæmigerður Brit erlendis – höfuð beint fyrir Pub). En það var þess virði í erfiðleikum vegna þess að við bonded allt mjög vel, they are a nice bunch with a real mix of exprerience from total beginners to those doing their Yachtmaster exams.

Í dag (Fimmtudagur), Ég hef aðallega verið að gera sumir sjón sjái um Horta (takk fyrir kortið Kathie!).  I haven’t done as much as I would have hoped but time is short.  I’m trying to balance sight seeing with spending time with the crew.

Ég vildi ekki vera rétta enska maður ef ég ekki tala um veðrið. Svo hér er núverandi Ágrip:  Wet.

Við kastað burt á föstudag 29 Maí og ég held að þetta sé að fara að vera síðustu blog færslu mína áður en við ná til Portsmouth vegna þess að ég held að nota gervitungl hlekkur er að fara til vera mjög takmarkað. Ef ég fæ tækifæri þó, I will make sure I take it.

PS:Ég veit nú hver bátur ég mun vera að sigla á. Hún er ‘Andi Isis ". Þú getur fylgst með árangri mínum á chart.

Ef þú ert ekki mína konu og dóttur skaltu líta í burtu núna but I’m really missing you both a lot and I think of you all the time.

Svo poki minn er (réttlátur óður) fullt og ég er næstum tilbúin að fara. Ég mundi sennilega hafa verið tilbúnir mikið fyrr ef ég hefði ekki haldið unpacking hlutum til að tryggja að ég hef allt. Ég held þess vegna lista voru fundin upp, anyway its a bit late now to have that bright idea.

Þessi ferð er stofnskrá skipulögð af Ondeck sem eru að veita fjórar ‘Farr yachts 65 "sem vilja vera kapp við að tala um faglega og áhugamaður áhöfn til Portsmouth. I don’t know which boat I will be sailing on as places don’t get allocated until we arrive in Horta.

Ef þú vilt að fylgja framförum mínum þá getur þú gert eftirfarandi;

1. Athugaðu sem bátur ég er að sigla á. Þú getur gert það með því að líta á crewlist for leg 2.
2. Innskráning núverandi staðsetningu mína á MAP

Im 'ekki viss ef ÉG vilja vera fær til endurnýja blog meðan minn á bátnum, but if that is possible be sure that I will be sending updates as often as I can.

Oilies á og farewells sagði, Við motored út af Bangor og til Menai Straits að fyrsta waypoint okkar, Puffin Island. Við vorum í burtu!

Twilight in the Irish Sea

Það tók ekki langan tíma að fá að leysa inn og það vissulega myndað af did not 'feel eins mánaða var liðið frá því ég var síðast á bát. Ég var tilfinning rétt heima. Þegar við vorum út af Menai Straits og fóru Puffin Island við hoisted the siglir og í fyrsta skipti sem við vorum undir hátt án hreyfils hringitóna á eyrum okkar. Það var þá sem það kom aftur til mín. Þessi yndislega þögn eftir vél hefur verið lokað af og mögnuðu tilfinningu að þrýst eftir eingöngu með vindurinn. Ragamuffin heeled yfir litlu, herða upp og hún fór að ýta í gegnum hafið. Það var ekki nákvæmlega eins hvítri knuckle ferðast, just gently does it as there wasn’t much wind.  But for me it was a marvelous feeling.

Því miður, hvaða wind lítið það var ekki lengi. Til að ná til Fleetwood í tíma fyrir hár Tide næsta dag, Við þurftum að gera að meðaltali um 3 hnútar. Þetta ætti að hafa verið auðvelt en ekki vindur yfirleitt við vorum að fá hvergi. Þannig að við byrjuðum á vél og sennilega motored um kring 7 klukkustundir áður en á endanum á vindinn valinn upp og við gátum loks gert hátt og slökkva á vél burt aftur. Það var ekki augnablik of fljótt heldur. Eins ánægður og ég var með frammistöðu vélarinnar og furðulegur sparneytni þess – var að gera höfuð mitt í!

Eins og hann byrjaði að fá dökk við ákveðið að það væri góð til að taka á Reef bara ef það byrjaði að blása á hoolie á nótt. Greiðslan hefur ekki enn leyft fyrir búnað þarf ég til að keyra Stórsegl Dragreipi og reefing línur baka í cockpit, svo tilheyrandi meðlæti að Stórsegl þýðir að ég þarf að klifra til þjálfara þakið. Þó ég stjórna þessu verkefni ok, Ég verð að viðurkenna að ég vildi vera í meiri hættu en einhver sem ekki eiga í vandræðum með fætur þeirra. Svo vegna þessa ÉG vilja til reyna og forðast að hætta á kvöldin á meðan horft minn. Anyway, þessa nótt, taking in a reef turned out to be completely unnecessary because the wind barely got above a gentle breeze.

Þá allt ferð var eftirminnilegt en tvennt einkum vilja halda fast í huga mínum. Í fyrsta lagi var bitur kuldi hiti á nótt. Ég man ekki alltaf verið að kalt. Þótt það sennilega var í raun ekki of slæmur, Ég held að skortur á svefn gerði það virðist miklu verra. Ég hafði aðeins um 1 eða 2 klst sofa í 36 tímar sem ég veit er fáránlegt, en ég hafði beðið í yfir 8 months to sail Ragamuffin and no way was I going to waste this time by being asleep.

Julian borð Ragamuffin

Önnur leið og mun ég man var undan ströndinni við Liverpool, aftur í the miðja af the nótt. Við gætum séð fullt af stórum bátum kjölfestu í fjarlægð bíða nógu Tide til að fá upp River Mersey. Duncan og ég var að æfa okkar RYA þjálfun og finna skip með samkomulagi þeirra á ljósin. Annað síðar, Duncan sagði mér að líta yfir öxl mína. Ég choked næstum á kaffi minn. Um 300 Yards burt, þar loomed this Colossal Olíuskipaslysum!Þakka góðvild það var á samhliða námskeiði og færa hægt. En ég var töfrandi og hvernig hljóður og án fyrirvara það birtist. Ég meina, Hvernig getur eitthvað á stærð við turn loka læðast upp á þig svona!  All I will say is it was  a good job for us they they didn’t to turn to starboard.

Dawn braut, og við byrjuðum að hita upp a lítill. Við áttum líka hæfilegs vindur í einu. Í hreyfing á skipið þó var mjög óþægilegt vegna þess að rugla sjólagi. I decided to shake out the reef and unfurl the genoa and the speed picked up.  This pretty much fixed the pitching and rolling.  We also decided we would have a bit of fun and try and get the toe rail in the water but there was not quite enough wind for that.

Nokkrum klukkustundum síðar við sést Fleetwood. Við fylgt Mön ferju gegnum rás merki buoys (Við héldum að það besta til að láta það fara fyrstur!). Þegar við höfum náð marina við vorum greated með nokkrum vinum og fjölskyldu – a really nice óvart. Þeir höfðu enn á sama fersk andlit og daginn áður, en ólíkt mér, they had been to bed the night before.

Ég er mjög ánægður með fyrsta sigla minn í Ragamuffin og var leiðinlegt það var allt. En, hlökkum, its just the begining of some great adventures with her.

Here is some video of my maiden voyage in Ragamuffin.

Skál, Julian

PS. I'm sorry fyrir langa staða. Ég bara couldnt stöðva!

Ragamuffin being launched in Bangor, North Wales

Síðasta laugardag 25 Apríl, Ragamuffin högg að lokum vatn í fyrsta skipti síðan ég keypti hana í ágúst á síðasta ári. Fyrir meira 8 mánuði höfum við verið að vinna í að gera skipið móta hana og langan tíma það fannst eins og þessi dagur var aldrei að fara að koma. En nú hefur það. Það var ógnvekjandi nokkra daga fyrir mig frá skotpallur Ragamuffin á Laugardagur, að sigla hana allan sólarhringinn á heimili höfn minn af Fleetwood, arriving on the Sunday.

Það kom á bátinn Yard í Bangor á um 9:30am og í tíma til að gera sumir það sem kemur síðas undirbúning fyrir sjósetja í 11:30am. Við höfðum einungis verið þar 10 mínútur þegar einhver gaur kom upp að okkur og sagði að við gátum farið í vatni núna ef við eins og. Ég var ekki raunverulega tilbúið til að vera heiðarlegur og ég fór frá tilfinningu alveg logn að fullu á panick stöðvar. En eins og við höfðum lengi sigla aftur til Fleetwood, we thought it was better to be in the water sooner rather than later.

Áður en ég vissi það, 2 menn höfðu eytt tveimur fram trommur olíu sem voru að halda Ragamuffin uppréttur – afgangur eini 2 trommur hvorum megin við Stern – og þeir snúa í með dráttarvél og vökva trailor. Í neitun tími yfirleitt, Ragamuffin var á leið sinni gegnum bátinn garðinum að vötn brún að vera næstur í biðröð til að fara inn í teygjubyssa. I did not 'raunverulega vita hvaða til búast við því að ég hef aldrei gert þetta áður, en ég ímynda sér það var að fara til vera sumir gríðarstór aðgerð til að fá hana í vatni. Í heild hlutur eftir mig smá stunned. I just about had enough time to slap some antifoul on the areas where the oil drums had been before she was loaded into the slings and chucked in the water.

First starf var að hafa gott útlit í kring fyrir hvaða leka og til að tryggja að vélin var í gangi og innfæddur verkamaður almennilega, þá teygjubyssa voru út. Við bundinn upp við hornið á meðan við fengum okkur tilbúin og að gefa fjölskyldu minni, sem hafði rekið niður til að horfa á the sjósetja, tækifæri til að hafa gott útlit í kring um bát – Hún er aðeins lítill, it didn’t take long.

Góður vinur minn Duncan hafði góðfúslega boðist til að hjálpa sigla Ragamuffin aftur til Fleetwood með mér (ekki mikill armur þrýstingur sem þarf). Svo þegar hann og ég hafði got sjálf skipulagt, Við stökkvari um borð, tilboð Farewell til þeirra sem höfðu ferðast langt til að sjá okkur burt (eða til að tryggja að við vinstri!) og kastað burt fyrir a 24 hour sail back to Fleetwood.

Part 2 væntanleg…